دکتر براتی از گذشته، حال و آینده ی دانشکده می گوید...  (بخش اول)

مصاحبه صمیمی و خواندنی روابط عمومی دانشکده با دکتر امید براتی رئیس دانشکده مدیریت و اطلاع رسانی دانشگاه علوم پزشکی شیراز بخش اول


1- سلام دکتر لطفا یک سلام و احوالپرسی با خوانندگان داشته باشید تا بعدش انشا الله بریم سراغ بحث اصلی

* بسم الله الرحمن الرحیم

من هم اول عید سعید فطر را به همه مسلمانان ، مردم عزیز کشورمون، همکاران، دانشجویان عزیز و اساتید محترم دانشکده تبریک میگم امیدوارم خداوند به حق این روز عزیز، عاقبت همه ما رو ختم به خیر بکنه و دعای اولیای خودش و دعای ولی خودش حضرت ولیعصر (عج) را در مورد همه ما و شیعیان وهمه مخلصین و صادقین ان شا الله به منصه ظهور برسونه.

2- آقای دکتر همونطور که مستحضرید الان در سومین سال ریاست شما بر دانشکده مدیریت و اطلاع رسانی قرار داریم. زمانیکه 3 سال پیش عهده دار این مسئولیت شدید برای دانشکده چه اهداف و برنامه هایی داشتید؟

* والله پذیرش این پست از طرف من زمانی آغاز شدکه ریاست محترم دانشگاه تکلیف کردند که من بعد از فارغ التحصیلی بیام شیراز و ایشون فرمودند که با توجه به اهمیت حوزه مدیریت سلامت ، شما بیاید و اون مطالبی را که مد نظرتون هست و نقطه نظراتی را که در حوزه مدیریت سلامت دارید و مشکلات و مسائلی که تو این حوزه هست روحل کنید و مشکلات رو مدیریت کنید. طبیعتا ما از اواخر سال 90 بود که حسب دستور ایشون اومدیم به دانشگاه علوم پزشکی شیراز.

فکر میکنم بزرگترین مطلبی که برای من مهم بود و اصلی ترین هدفم محسوب می شد ارتقا و تعیین جایگاه واقعی رشته های حوزه مدیریت سلامت در کشور بود و استقرار یک سیستم مدیریت سلامت سیستماتیک و نظام مند و فرایند مدار در مراکز ارائه خدمات مراقبت بهداشتی و درمانی . این هدف اصلی و نگاه کلان من بود و همچنین آرزو دارم  که این دانشکده به حول وقوه الهی ودر یک برنامه راهبردی به جایگاه اولین دانشکده مدیریت و اطلاع رسانی در کشورمون برسه...

3- فکر می کنید چقدر از این اهداف روز اول محقق شده؟

* یکی از مشکلاتی که ما در نظام اجرایی داریم اینه که ما self assessment (خودارزیابی) نداریم و اگر هم داریم این ارزیابی بیشتر به صورت داخلی هست. یکی از کارهایی که باید انجام بشه و فکر می کنم مهم هم هست اینه که ما یک external assessment باید برای دانشکده مدیریت طراحی کنیم و ببینیم که در این حدودا 3 سال ما چقدر به این هدف نزدیک شدیم از این بابت این انتقادبه ما وارده اما اون چیزی که خودم تصور می کنم راه خیلی صعب العبور و راه سختی هست به خاطر محدودیت های زیادی که ما داریم واز جمله کمبود نیروی انسانی و کمبود منابع مالی  و به خاطر یک سری مشکلاتی که مشکلات زیر ساختی هست و منحصر به این دانشکده نمیشه و برای کل دانشگاه صادق است، به نظر میرسه تا حد زیادی تونستیم یک سری از کارهای ارزشمند رو برای دانشکده انجام بدیم اما فکر کنم با اون هدف ایده آلی که عرض کردم فاصله زیادی داریم.

4- فکر می کنید موانع رسیدن به بخشی از این اهداف چه چیزایی بوده؟

* ببینید ، خدماتی که در دانشکده مدیریت ارائه میشن چند دسته هستند . یکی از مهم ترین رسالت های ما تربیت نیروی انسانی توانمند هست و ما برای تحقق این هدف هیچ راهی نداریم مگر آنکه به سمت کاربردی کردن دانش بریم(همون بحث knowledge translation که تو این زمینه اقداماتی انجام دادیم و باز هم باید کار کنیم.) ، متاسفانه دانش تصریحی ما یعنی اون چیزی که الان داریم به دانشجو ها یاد میدیم، با اون دانش ضمنی که افرادبا تجربه و پیشکسوت اون  دانش  رو دارند، فاصله ش با هم زیاده. به خاطر همین هست که وقتی دانشجو از دانشکده میره بیرون و وارد محیط کار میشه، محیط کار خیلی براش آشنا نیست خیلی براش ملموس نیست یکی از مهم ترین رسالتهای ما و یکی از مهمترین هدفهایی که بنده داشتم این بوده که این شکاف را که به زعم بنده شکاف بین حوزه اجرایی و حوزه علمی هست رو به حداقل برسونیم و به نظرمون میرسه اولین رسالت دانشکده این هست که نیروی انسانی که از دانشکده خارج میشه در حوزه خودش توانمند باشه به گونه ای که بتونه بعد از یه دوره کوتاه 6 ماهه یا یک ساله که تجربه کسب می کنه یک ابلاغ براش بزنن به عنوان مدیر یکی از واحدهای بیمارستانی یا مدیر بیمارستان یا مدیر شبکه. این اتفاق هنوز اونطوری که باید و شاید مدنظرمون بوده نیافتاده که یکی از مهمترین موانع ، واسه رسیدن به این مهم اینه که خود اساتید باید با محیطهای عملی و واقعی  و محیط های بیمارستانی بیشتر آشنا شوند و ما واقعا سعی کردیم تو این سه سال از تمام ظرفیت های موجود استفاده بکنیم که اولا دانشکده رو به محیط دانشگاه معرفی بکنیم ثانیا ارتباط بین حوزه مدیریت سلامت و دانشکده رو به حداقل برسونیم و ثالثا نگاههای سیاست گذار و مدیران ارشد دانشگاه رو به بحث و موضوع مدیریت خدمات سلامت تغییر بدیم یا بهتر بگم اصلاح بکنیم.

اگر بخوام مهم ترین موانع رو بگم یکیش همون شکاف حوزه آکادمیک و حوزه عمل و اجراست که ذکر کردم یکی دیگش بحث منابع انسانی هست به خصوص در تامین استاد متناسب با عناوین آموزشی رشته هامون یک مقدار ضعف داریم که این ضعف در رشته های فناوری اطلاعات سلامت و انفورماتیک پزشکی خیلی بارزتر است ، با اینکه در سه سال گذشته اقدامات مختلفی انجام شده و یک سری از اساتید اومدند  به صورت قراردادی ویا ساعتی دارند زحمت می کشن ولی ما هنوز در تامین اساتید مورد نیازمون بخصوص در رشته های فوق توفیقات لازم را نداشته ایم خب مانع بعدی هم که مشکل کمبود منابع مالی هست که طبیعتا در اکثر سازمان ها وجود داره به طور مثال ما الان اگر بخواهیم یه کارگاهی بذاریم و اساتیدی از خارج از کشور دعوت کنیم از نظر مالی این بنیه رو نداریم که خب طبیعتا اگر بخواد این اتفاق بیافته باید متکی به محل درآمدهای اختصاصی خودمون باشیم که در حال حاضر درآمد اختصاصی ما هم در اون حدی نیست که بخواهیم برنامه های توانمندسازی آموزشی در این حد برگزار کنیم ولی تواین زمینه هم یک سری از مشکلات مانع از این دسترسی به این اهداف بوده.

                                                                                                     


5- از بین گروههای زیر کدامیک در رسیدن به این اهداف با شما مشارکت داشته اند؟

دانشجویان/اساتید/کارکنان

* این سه گروهی که شما فرمودید در واقع 3 گروه اصلی هستند که صاحبان فرایند در دانشکده هستند. بحمدالله ما در حوزه دانشجویی ، دانشجوهای خیلی خوبی داریم و حمایت و مشارکت اونها خیلی خوب بوده و ارتباط با مسئولین دانشکده با فضای دانشجویی همیشه ارتباط خیلی بازی بوده اگر چه خب در گذشته هم پیشکسوتان دانشکده زحمت کشیدن و بنیانگذار خیلی از خدمات بودند ولی امروز ما شاهدیم که اگر هر دانشجویی بیاد حتی اگر وقت قبلی هم نداشته باشه ما در خدمتشون هستیم که البته این وظیفه است.

به همین ترتیب سایر معاونین دانشکده هم همیشه در اتاقشون به روی دانشجویان عزیز بازه. همین به نظرم باعث شده که یک فضای صمیمی و مشارکت خوبی بین مدیریت دانشکده و بچه ها باشه. البته ما یک مقداری شرمنده بچه ها هستیم که اونجاهایی که بچه ها خیلی خوب زحمت کشیدن و تلاش کردند و به توفیقات چشمگیری هم رسیدند شاید ما نتونستیم تو بعضی از جهات اون اندازه ای که شایستگی اون رو داشتند براشون صرف بکنیم و مایه بذاریم یکیش همین بحث تامین اساتیده که خب همیشه دغدغه منه که حتی برای حل این موضوع با اعضای بورد رشته ها کرارا جلسه داشتم تهران رفتم و مکررا افرادی رو پیدا کردیم که یا سایر مراکز مثل تهران جذب کردند یا بومی جای دیگه بودند و یا مسائل دیگه.در کل به نظرم ارتباطمون با بدنه دانشجویی دانشکده ارتباط خیلی خوبیه چند باری هم که به خوابگاه پیش بچه ها رفتم احساس کردم چقدر دانشجویان خوبی داریم. فقط باید این فرصت رو مغتنم بدونیم که از این ظرفیت دانشجویی به بهترین نحو استفاده کنیم. البته برنامه هایی هم داریم که به حول و قوه الهی امیدواریم در آینده نزدیک تغییرات فاحشی تو این حوزه دیده بشه.

در بحث اساتید هم دانشکده برخوردار از یک تعدادی از اساتید هست که حدودا 10، 12 تا عضو هیات علمی و حدودا 5 تا مربی که در هر حال فوق العاده زحمت می کشن و با نهایت دلسوزی دارند تلاششون رو میکنند در همه زمینه ها من دقیقا اطلاع دارم بعضی از اساتید تا پاسی از شب دارند تو منزلشون روی پایان نامه دانشجو کار می کنند حتی من دیدم بعضی از اساتید روی پروپوزال دانشجو یا یک طرح پژوهشی خیلی بیشتر از خود من وقت می ذارند که این رفتار بسیار ارزشمندو قابل تقدیر است و از همراهی همه اساتید تشکر می کنم.

در خصوص پرسنل و کارکنان دانشکده هم همراهی و همدلی پرسنل خیلی خیلی عامل موثری بوده برای اینکه ما بتونیم این تغییرات را تو این سه سال ایجاد کنیم و خدا رو شکر کلیه واحدهای ما فکر میکنم حتی به نسبت گذشته خیلی با همدلی بیشتر و جو صمیمیت بیشتر ما رو همراهی می کنند. به خصوص اینکه حدودا 15-10 نفر نیرو به همکاران اضافه شدند و جاهایی که ضعف کارشناس بود الحمدالله تا حدی برطرف شد فکر میکنم بحمدالله ما از نظر فضای پرسنل و فضای اساتید موقعیت خیلی خوب و ایده آلی داریم انشا الله باید سایر کمبودها رابا عزم و توکل و اعتقاد به یک کار تیمی اثربخش برطرف بکنیم.

6- آقای دکتر بیشترین تمرکز مدیریتی شما در این سه سال گذشته بیشتر در کدوم حوزه ها بوده و بیشتر در چه مواردی دغدغه داشتید؟

*مهم ترین و بزرگترین دغدغه ی من این هست که وقتی یک نفر از دانشکده مدیریت میاد بیرون ، مثل دانشجوی پزشکی سال 6 باشه، امروز وقتی یک اینترن از دانشگاه میاد بیرون و فارغ التحصیل میشه تقریبا     تمام خدماتی که یک رزیدنت سال اول به عنوان یک پزشک ارائه می دهد را ارائه میده. این به این خاطر هست که در طول دوران تحصیلی practice  و کار عملی کرده. بچه های ما الان این وضعیت رو ندارند ما خیلی تلاش کردیم که بچه های ما توانمند بشن و کارهای مختلفی هم انجام شده واسه این مهم و در حال انجام است.

دغدغه ی دیگر من این هست که مدیریت سلامت کشور به صورت عام و مدیریت سلامت دانشگاه به صورت خاص، با حمایت ریاست محترم دانشگاه که همیشه حمایت ارزشمندشون شامل حال ما بوده وبا کمک دانشکده مدیریت باید بازنگری شود و این بازنگری در واقع شامل چندمرحله میشه.

خب این نکته رو هم باید بگم که یکی از دغدغه های ما ضعف پژوهشیمون بوده که اینم به طور خاص با زحماتی که حوزه ی معاونت پژوهشی دانشکده کشیدند و به خصوص تصویب مرکز تحقیقات مدیریت منابع انسانی سلامت و ابلاغی که توسط ریاست محترم دانشگاه برای رییس مرکز زدند و رسمیت پیدا کردن این مرکز ،همچنین با همه ی محدودیت ها انتشار 7 شماره از مجله مدیریت انفورماتیک سلامت دانشکده تو این حوزه هم ارتقا وضعیت داشتیم اینها موضوعاتی بودند که چند  سال  روی زمین مونده بود ولی خدا راشکر تو این مدت  با تلاش دسته جمعی و همدلی همه ی همکاران اینا به این نتیجه  رسید ولی خب هنوزم تا اونجایی که دانشکده یکی از قطب های پژوهشی کشور در مدیریت سلامت کشور شود راه زیادی داریم.

تاریخ آخرین بروزرسانی   :  1394-5-3 10:04        برو بالای صفحه نسخه قابل چاپ